Zwangerschapsdiabetes. Balen dus!

Goed, zoals jullie inmiddels al begrepen hebben, heb ik last van zwangerschapsdiabetes of zwangerschapssuiker. Dat betekent op dit moment heel erg goed letten op wat ik eet en minimaal “suikers” binnenkrijg. Even voor de duidelijkheid: suiker is suiker, dus ik mag geen geraffineerde suikers, maar ook geen natuurlijke vervangers zoals kokosbloessemsuiker, honing, ahornsiroop of agavesiroop. Ook geld dit voor koolhydraten (denk hierbij aan aardappelen, rijst en pasta); die zetten zich namelijk ook om in suikers. Kortom, zoveel mogelijk minderen.

Ik schrijf dit artikeltje zodat jullie iets beter weten wat zwangerschapsdiabetes is en aangezien ik zelf weinig ervaringen hierover kon vinden online, dacht ik dat dit stukje handig zou kunnen zijn voor andere zwangere vrouwen die hier mee te maken krijgen.

Zal ik even bij het begin beginnen? Vanwege mijn vorige zwangerschap had ik besloten om bij de verloskundige in het ziekenhuis begeleid te worden. Rond week 24 kreeg ik een foldertje dat ik getest zou worden op suiker. Dat doen ze bij iedereen en aangezien ik iets te zwaar ben voor mijn lengte, moest ik sowieso getest worden hierop.

Dat betekende niet meer eten vanaf 22hr de avond voor de afspraak, nuchter de volgende ochtend in, bloed prikken en vervolgens een vies glucose drankje drinken en ongeveer 2 uur wachten. Hierna moest er weer bloed worden geprikt.

En toen kreeg ik later op de dag een telefoontje. Mijn waarden na het drinken van het drankje waren niet goed. Niet goed betekende dat ik een te hoge bloedsuikerspiegel had en dat mijn lichaam op dit moment zelf niet genoeg insuline aanmaakt om die suikers af te breken. “SLIK” dacht ik. Neeee, he balen! Ik vroeg gelijk aan de verloskundige of dit iets tijdelijks was. Helaas kon ze daar geen antwoord op geven en gaf ze aan dat het in de meeste gevallen na de zwangerschap weer weg gaat. Het komt voornamelijk door de zwangerschapshormonen. Wel gaf ze aan dat ik in ieder geval 50% kans heb op het krijgen van suikerziekte binnen nu en 5 jaar. <WOW, nog meer balen dus en ook even snikken!>.

Vervolgens werden een hele rits aan afspraken ingepland. Ik ging over van de verloskundige naar de gynaecoloog, moest naar de diëtiste en de diabetisch verpleegkundige. Verder nog een rondje bloed prikken en urine afgeven, bezoekje aan de oogarts (mensen die al langer last hebben van suiker, kunnen ook last krijgen van hun zicht), internist en ga zo maar door. Ook kreeg ik een groeiecho om te zien hoe het met de baby is; heel vaak zijn kindjes van moeders met zwangerschapsdiabetes groter. Dit komt voornamelijk door de grote hoeveelheid aan suiker waardoor je kindje sneller groeit. Dit kan weer leiden tot een gecompliceerde bevalling die vaak resulteert in een keizersnede. In mijn geval zit de baby netjes op de gemiddelde groei, dus dat is in ieder geval heel fijn.

In eerste instantie mocht ik proberen om de suikerspiegel met mijn voeding in balans te houden. Ik kreeg een apparaatje en moest 7 keer prikken op een dag (nuchter, voor en na het eten en voor het slapen gaan) in een van mijn vingers ( midden-, ringvinger of pink). Vervolgens kreeg ik een schema met daarop de waarden voor nuchter (onder de 5.3) en na het eten (onder de 6,7). Verder moest ik in een boekje mijn waarden bijhouden en besprak ik dit met zowel de diëtiste als de diabetisch verpleegkundige. Klein detail, ik ben als de dood voor bloed prikken, dus ook hier een persoonlijke uitdaging die van start ging!

Ik besloot gelijk dat ik wilde bijhouden wat ik at en wat voor effect dat op mijn bloedsuikerspiegel had en zo kon ik snel zien wat ik wel of niet moest eten. Nou ik kwam achter een heleboel dingen (waarover later meer).

Na 3 weken zei de internist dat ze wilde dat ik insuline ging spuiten zodra ik een uitschieter had. Wederom balen en ook hier moest ik aan wennen. Maar ja, waar aan wennen, want wowsers ik heb zwangerschapsdiabetes. Ik ben namelijk als de dood voor naalden. Het bloed prikken doe ik maar zonder na te denken, want anders doe ik het gewoon niet. En toen kwam dit. Ik moet mezelf dus in mijn flank (lees zijkant van mijn buik) prikken met een insuline pen. Eerlijk, het was een grote huilpartij de eerste paar keer, maar intussen heb ik een modus gevonden. In ieder geval probeer ik mezelf met ademhalen rustig te krijgen en blijf ik doorademen terwijl ik de naald binnenbreng en de insuline inspuit. Gelukkig valt het tot nu toe best mee en hoe ik niet elke dat te spuiten.

Ik hoop echt met elke vezel in mijn lichaam dat de zwangerschapsdiabetes tijdelijk is, want leuk is anders. Ik ben en blijf een foodie in hart en nieren en ondanks dat ik er heel positief insta, ben ook ik maar mens en heb ik zin in zoetigheden zo nu en dan.

Volgende keer meer over hoe ik de zwangerschapsdiabetes qua eten aanpak en de tips die ik kreeg! Mocht je zelf ervaring hebben hiermee, laat dan je gouden tips achter. Alle hulp is welkom!

Liefs,

Vanessa
zwangerschapsdiabetes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

zeventien − 16 =

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

33 reacties op “Zwangerschapsdiabetes. Balen dus!

  1. Debbie

    Hey Vanes,
    Wauw, ik had je al ‘gesproken’ via de app maar lees nu pas je blog erover. Wat een verhaal meid en wat goed beschreven. Denk inderdaad wel dat er meer mama’s zijn die hier hun eigen gevoel zo mooi beschreven zien. Hoop en duim mee dat t straks weer over is en je lekker weer aan de foodspam gezond en ongezond kan. Liefs en een dikke knuffel <3

    | Reageer op deze reactie
  2. Oh nooo… zo niet leuk dit! Fijn dat het goed in de gaten wordt gehouden, maar jezelf prikken… zou ook gruwelen van het idee, maar ja alles voor die kleine in je buik en keihard duimen dat het daarna niet meer terugkomt!
    Big hug! Xoxo

    | Reageer op deze reactie
  3. Hanna

    Hoi lieve Vannesa, Ik hoorde het van Lien. Wat balen!! Hoop dat je een balans weet te vinden en hopelijk ontwikkelt het zich niet verder. Liefs Hanna

    | Reageer op deze reactie
  4. Wat een vieze tegenvaller…. Gelukkig gaat alles goed met je baby! Ik hoop dat het na je bevalling gewoon over gaat. En dat je de laatste maanden alsnog wat kan genieten.
    Hele dikke kus en knuffel van hier!

    | Reageer op deze reactie
    1. Jaaaaaa mega tegenvaller, maar daar word ik alleen maar sterker van (ahum dat zeggen ze me). Nee zonder dollen, hopelijk mag ik hierna alles weer lekker opsmikkelen.

      | Reageer op deze reactie
  5. Jeetje zeg wat heftig allemaal. Wist niet dat je zwanger bent…gefeliciteerd! Succes en geweldig geschreven en fijn dat je dit deelt. Had hier zelf nooit van gehoord. Ben benieuwd naar het vervolg.
    Heb je al geprobeerd om tarwegras te drinken elke ochtend?

    | Reageer op deze reactie
    1. Hi Dennis, nogal heftig ja! En daarom ook maar besloten dat ik het ga delen. Wellicht help ik er een ander ook nog eens mee. Tarwegras is een booster toch, maar weet niet echt heel veel erover. Ik drink het wel eens bij een smoothiebar, maar ga het zeker even googlen. Thanks voor de tip!

      | Reageer op deze reactie
  6. Ach lieverd toch, wat lastig allemaal! Gelukkig weet je er steeds beter mee om te gaan, maar ik duim heel hard met je mee dat het iets tijdelijks is! Want na je zwangerschap wil ik samen taartjes eten, en cocktails drinken, en lekker streetfood eten, en nog meer lekkers eten;)

    Ben heel benieuwd naar je verslag van de bevindingen door het bijhouden van al dat voedsel en de effecten! Geen last van m’n suiker hier, maar wel heel benieuwd naar bijvoorbeeld die producten waarvan je denkt dat je goed bezig bent, maar misschien toch niet helemaal (zoals die bruine boterham waar we het over hadden). Dikke knuffel voor jou!

    | Reageer op deze reactie
    1. Dankjewel lieve Daan! Ik hoop het ook echt, maar laten we er maar van uitgaan dat het ook zo is. Iets met “the Secret” toch 😉 En OOO jaaa ik ben er klaar voor, drankjes, hapjes, lekker eten en een groot stuk BROWNIE uit jouw brownie in a JAR. xxx

      | Reageer op deze reactie
  7. Ik heb ook suiker, type 2 en alhoewel het soms lastig kan zijn, hoef je je geen zorgen te maken dat je als foodie alles misloopt! Ik heb het goed onder controle en ik kan gewoon alles eten met behulp van mijn insuline pen 🙂 Grappig dat jij geen moeite lijkt te hebben met het prikken in je vingers maar wel met het prikken in je buik. Ik heb precies het omgekeerde, ik haal elke keert nog diep adem en moet echt even mijn moed bij elkaar rapen om in mijn vinger te prikken 🙂
    Het valt me wel op dat je het in je verhaal alleen hebt over de gewone suikers, maar de koolhydraten uit je verhaal weglaat? Koolhydraten worden door je lichaam omgezet in suikers en dat is natuurlijk ook slecht voor je.

    | Reageer op deze reactie
    1. Hi Cheukam, ooo wat fijn dat je reageert! Dank voor je bemoedigende woorden! Klopt, ik wilde er nog even rustig voor gaan zitten. Het is nogal een ingewikkeld verhaal vind ik. Maar ik zal het alvast even aanpassen. U r so right 😉 Liefs en iig weet ik waar ik moet zijn als ik n vraagje heb!

      | Reageer op deze reactie
  8. Wat een tegenvaller Vanessa, sterkte gewenst. Maar ik ben ervan overtuigd dat jij als creatieve foodie een goede oplossing zal vinden hoe je hiermee om moet gaan!!

    | Reageer op deze reactie
    1. Hi Louise, ja mega. Dank voor je lieve berichtje! Ik probeer het idd als een uitdaging te zien en positief te blijven denken. Tot nu toe lukt dat best goed 😉 Hopelijk houd ik het goed vol en is het idd na de bevalling allemaal voorbij.

      | Reageer op deze reactie
  9. Danielle

    Aah Nesje, ik heb met je te doen! Maar ik ben ervan overtuigd dat alles weer goed komt, meteen na augustus :-). Nu even focussen op babietje, dat die lekker en gezond kan groeien! Dikke brasa!!

    | Reageer op deze reactie
  10. Harmke de Graaf

    Sterkte met je diabetesperikelen en goed van je om het zo te delen. En…..je krijgt zo wel extra expertise op voedingsgebied, al zal dat wel heel schrale troost voor je zijn. Verder een voorspoedige zwangerschap gewenst! Liefs uit Harderwijk.

    | Reageer op deze reactie
    1. Dankjewel lieve Harmke, ja precies. Zo probeer ik het ook een beetje te benaderen, want anders word je er gek van. Voor nu in ieder geval goed letten op wat ik eet en hopelijk is dit straks allemaal voorbij. Zolang het met de baby goed gaat heb ik een goede motivator om door te gaan!

      | Reageer op deze reactie
  11. Zelf heb ik ook zwangerschapsdiabetes gehad. Het werd ontdekt toen ik 32 weken zwanger was. De suikertest daarvoor (met 28 weken) was wel goed. Dus het heeft zich in die paar weken tijd alsnog ontwikkeld.

    Gelukkig hoefde ik na de bevalling niet meer te prikken. Alleen 6 weken na de bevalling moest ik nog 2 keer een dagcurve prikken en bleek alles goed te zijn.
    Ja ik heb wel 50% kans om alsnog diabetes te ontwikkelen binnen nu en 3,5 jaar. Maar zolang ik nergens last van heb, geloof ik het eigenlijk wel. Ik doe nu in elk geval wat ik wil qua eten en drinken. Hopelijk loopt het bij jou ook zo.
    Veel succes ermee en probeer je zwangerschap er niet al teveel door te laten beïnvloeden. Al weet ik hoe lastig het is, je bent constant bezig met wat je wel en niet kunt eten en wanneer je weer moet prikken.

    | Reageer op deze reactie
    1. Hi Joyce, dankjewel voor je lieve berichtje! Geeft mij in ieder geval goede hoop. Ik probeer het meer als een uitdaging te zien en probeer nog steeds van de zwangerschap te genieten!

      | Reageer op deze reactie
    1. Ja dankjewel Sabrina, echt heel erg balen, maar ik hoop ook op het beste en ondertussen doe ik heel hard mn best 😉

      | Reageer op deze reactie