Nu het alweer bijna voorjaar is en de meeste mensen al hun vakanties aan het plannen zijn, dacht ik deel ons avontuur met jullie. Wij zijn gewoon niet zo goed in vakanties 1 jaar van te voren te boeken / plannen dus wordt t altijd een last minute verhaal. Londen bezoeken met onze kids stond altijd op onze wish list dus zo ontstond het idee om er in de zomervakantie naar toe te gaan.

Na een aantal dagen tickets zoeken – trein, vliegtuig, prijzen vergelijken, tijden checken – sprak ik vriendin J. Zij vertelde dat naar Londen gaan met de auto echt een aanrader was. Al heel snel was de conclusie: je bent misschien wat langer onderweg, maar het is een stuk goedkoper. En eerlijk? Er is niks mis met een roadtrip. Sterker nog… leuk, een roadtrip!

De vrijheid. Je eigen muziek. Snacks mee. Geen bagagelimiet. Wij zagen het al helemaal voor ons.

Boek je overtocht van tevoren

We boekten vooraf een overtocht met “priority” vanaf Calais met de ferry. Die gaan met regelmaat en er zijn genoeg maatschappijen die dit faciliteren. Het boeken zelf is eigenlijk zo geregeld. Kenteken invoeren, tijden kiezen, klaar.

Tot we van het dek wilden rijden…

De reis naar Calais verliep soepel. Toen de Ferry op, waar we door de priority boarding als een van de eersten het deck op mochten. De kids vonden het fantastisch. Even uit de auto, rondlopen op de ferry, wind in je haar op het dek, een snackie bestellen en voor we het wisten mochten we alweer van boord. YAY! Engeland, here we come.

Bijna bij Dover mochten we weer als 1 van de eersten van het deck af dus waren we op tijd weer bij de auto en toen..toen startte de auto niet. We zagen een melding dat de batterij op was en riepen er iemand bij. De bemanning moest natuurlijk door dus…Ze duwden ons. Letterlijk. Van boord af.

Daar sta je dan. Net Engeland ingereden. Niet rijdend, maar rollend.

Waar gaan we nou overnachten als de auto niet meer start?

De zenuwen sloegen meteen toe. Dit was geen parkeerplaats bij een supermarkt. We stonden in een soort niemandsland tussen Engeland en Frankrijk. Na kort iemand gesproken te hebben begrepen we dat we de auto niet zomaar konden achterlaten. We bevonden ons in “douanegebied”. Oftewel: hier blijf je niet rustig een ANWB’tje afwachten.

Gelukkig schoot er een meneer te hulp. Zo’n type waarvan je meteen denkt: oké, dit komt goed. Hij wilde ons wel even een jump geven. Kabels werden aangesloten. Hoopvol draaiden we de sleutel om.

Niets. Nog een poging. Weer niets.

En toen voelde ik het. Dat benauwde gevoel dat langzaam omhoog kruipt. Niet hier. Niet met de kinderen erbij. Niet in een ander land.

In mijn hoofd schoten allerlei scenario’s voorbij. Is dit alleen de batterij? Is er meer stuk? Hoe komen we hier weg? Wat als we hier écht vaststaan? Voor de zekerheid belde ik onze autodealer. Gewoon, om even iemand te spreken die er verstand van heeft. Hij nam rustig met mij een aantal scenario’s door. Wat het kon zijn. Wat minder waarschijnlijk was. Wat we nog konden proberen. Toen kwam er een nieuwe set startkabels naar ons toe en gelukkig werkte dat direct. OPGELUCHT. De instructie was duidelijk: het komende uur moesten we in ieder geval blijven rijden. Niet stoppen. Niet stationair laten draaien. Gewoon dóór. De batterij moest zichzelf weer opladen.

De truc die we gebruikten voor de terugweg was een succes

Op de terugweg besloten we niet meer de auto op slot te doen; waarschijnlijjk was er iets in de auto geactiveerd via de sleutel en door het deinen van de ferry was onze batterij leeg getrokken. Dat bleek gelukkig dé oplossing en we konden zo van boord en route naar huis.

Onderweg stopten we nog effe voor een Macdonalds en waren binnen 2.5hr weer home sweet home.

Na deze reis was de conclusie eigenlijk best duidelijk. Onze auto, een BMW tweedehands, had ons overal naartoe gebracht, maar er stonden inmiddels flink wat kilometers op de teller. En als we eerlijk waren, hadden we het afgelopen jaar nét iets te vaak nét iets te veel betaald voor onderhoud.

Dat ferry-moment in Dover was geen ramp. We zijn thuisgekomen. Alles is goed gegaan. Maar het zette ons wel aan het denken. Vrijheid is heerlijk — zeker met kinderen — maar dan wil je niet met een lichte twijfel achter het stuur zitten.

Dus staat er voor ons dit jaar een nieuwe taak op de planning: op zoek naar een andere auto. Of beter gezegd… een mooie tweedehands. Eentje die weer voelt als zorgeloos instappen en gewoon gaan. Mijn voorkeur gaat uit naar een leuke Mini Cooper tweedehands en mijn man die zal altijd fan blijven van BMW, dus waarschinlijk gaan we weer op zoek naar een.

Ps ps..ik ga nog een artikel publiceren met onze LON tips, want die heb ik genoeg verzameld. Het was GE-WEL-DIG. Nog meer van mijn tips nodig, check dan vooral mijn travel tips.

xoxo Vanes